คำสารภาพของพ่อหนุ่มแสนดี - CoolHandLuke
ช่วงนี้ผมอ่านโพสต์ของมือใหม่หัดจีบสาวในบอร์ดนี้เยอะมาก เลยพยายามหาข้อมูลมาแชร์เพื่อช่วยพวกคุณ สุดท้ายผมคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดคือการเล่าเรื่องของตัวเอง ถ้าเรื่องนี้ช่วยใครได้สักคน ผมก็พอใจแล้ว
สมัยมัธยมผมคือผู้ตามตลอด เพื่อนไม่เคยฟังความเห็นผมเลย เรื่องผู้หญิงนี่ไม่ต้องพูดถึง แค่จะเริ่มคุยยังสั่นไปทั้งตัว ผมไม่ใช่สายกีฬาเหมือนเพื่อนคนอื่น ความมั่นใจเลยติดลบ พอรวบรวมความกล้าไปขอเดท ก็โดนปฏิเสธด้วยประโยคคลาสสิกว่า "เธอเป็นคนดีนะ แต่เราเป็นเพื่อนกันเถอะ" ย้อนกลับไปดูตัวเองตอนนั้น ผมยอมให้ผู้หญิงเอาเปรียบสารพัด เป็นของตายที่ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเอาเสียเลย
พอเข้ามหาลัย ผมรู้ว่าต้องเปลี่ยนตัวเอง ไม่งั้นคงต้องกลัวผู้หญิงไปจนตาย ผมเลยเริ่มเข้ายิมเล่นเวท ผมสูงร้อยแปดสิบ หนักแปดสิบกว่ากิโล หุ่นก็ไม่ได้แย่ หน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้ แต่ผมก็ยังขุดปมด้อยตัวเองมาโทษว่าทำไมจีบสาวไม่ติด จมูกใหญ่ไปมั้ง อ้วนไปหน่อย หรือหัวจะล้าน ใครเคยเป็นจะรู้ว่ามันทรมานมาก ถึงจะมีสาวผ่านเข้ามาบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ระดับที่ผมต้องการจริงๆ ปัญหาใหญ่ที่สุดคือผมไม่เคยพอใจในตัวเองเลย
เล่นเวทช่วยได้นิดหน่อย แต่ผมก็ยังไม่กล้าเข้าไปทักสาวสวยที่นั่งคนเดียวอยู่ดี ผมพลาดโอกาสไปนับครั้งไม่ถ้วนจนอยากจะเตะก้นตัวเอง ผมหันไปเล่นบาสกับเพื่อน อาการดีขึ้นนิดเดียวแต่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ ผมยังเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ปฏิเสธผู้หญิงไม่เป็น ใครสั่งให้ทำอะไรก็ทำ เป็นที่ระบายตอนเขาเหงา พอเขาหายเบื่อเขาก็กลับไปหาไอ้พวกแบดบอยเหมือนเดิม ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไอ้พวกนิสัยเสียถึงได้สาวไปครอง แต่คนดีๆ แบบผมกลับแห้ว
จนกระทั่งผมเจอสาวคนหนึ่งในคลาส สวยระดับดาวเลยล่ะ ผมรวบรวมความกล้านัดเธอไปกินข้าว ผมไปนั่งรออยู่ครึ่งชั่วโมง พอโทรตาม เธอบอกว่าลืม!
ตอนนั้นผมฟิวส์ขาดเลย ด่ากราดแล้ววางหูใส่ทันที ผมตัดสินใจเดินไปขอเบอร์ผู้หญิงสวยๆ คนแรกที่เจอ แล้วก็ได้มา! ห้านาทีต่อมาผมก็ได้อีกเบอร์ ผมทำแบบนี้อยู่ชั่วโมงนึงในห้าง สรุปคือได้มา 11 เบอร์จาก 13 คนที่เข้าไปคุย วินาทีนั้นผมตาสว่างเลย ผมจะมานั่งอมทุกข์เพราะผู้หญิงเห็นแก่ตัวพวกนี้ทำไม? ผมมัวแต่เอาชีวิตไปผูกไว้กับการหาแฟนจนลืมใช้ชีวิตและทำสิ่งที่ตัวเองรัก
วันต่อมาที่เจอในคลาส ยัยคนนั้นรีบเดินมาขอโทษและอยากขอแก้ตัว ผมตอบไปนิ่งๆ ว่าเดี๋ยวดูอีกทีแล้วทิ้งเบอร์ไว้ให้ วันรุ่งขึ้นเธอโทรมาขอมาดูหนังที่ห้องผม และคืนนั้นเธอก็แก้ตัวให้ผมอย่างสาสมเลยล่ะ
บทเรียนคือ อย่าปล่อยให้ผู้หญิงข้ามเส้นเด็ดขาด คุณต้องคุมเกมด้วยทัศนคติ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ทั้งท่าเดิน การวางตัว และคำพูด ต้องแสดงออกว่าคุณคือผู้ชายที่พึ่งพาตัวเองได้ ไม่ใช่พวกขี้เหงาที่ขาดผู้หญิงไม่ได้ ให้เธอรู้ว่าคุณไม่ได้ง้อ โลกนี้มีผู้หญิงอีกเป็นพันล้านคน ถ้าคนนี้ไม่ใช่ ก็แค่ไปหาคนใหม่ อย่ามัวแต่สมเพชตัวเอง ออกไปลุยซะ ถ้าเจอพวกชอบปั่นหัวก็แค่เขี่ยทิ้งไป ไม่มีผู้หญิงคนไหนค่าพอให้เราต้องรอขนาดนั้น
แถมเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ให้ครับ
- สบตาแล้วยิ้มให้ แล้วก็ไปทำธุระของคุณต่อ ยกเว้นว่าเธอจะจ้องตอบนานผิดปกติค่อยเข้าไปทัก อย่าหลบตาเด็ดขาด เพราะนั่นคือสัญญาณของผู้แพ้
- เลิกพูดคำว่า "ไม่รู้สิ แล้วแต่เธอเลย" คำนี้คือการฆ่าตัวตายชัดๆ มันเหมือนคุณบอกเธอว่าผมเป็นลูกหมาของเธอนะ สั่งมาได้เลย หัดตัดสินใจเองซะบ้าง อยากทำอะไรก็บอกไปตรงๆ
- ถ้าเธอเริ่มเอาเปรียบ ต้องรีบเบรกทันที ถ้าคุณยอมครั้งแรก เธอจะทำอีกเรื่อยๆ และเธอจะหมดความเคารพในตัวคุณ ผู้หญิงต้องการผู้ชายที่เข้มแข็งพอที่เธอจะเคารพได้
- การสัมผัสตัวหรือคีโน่เป็นเรื่องจำเป็น อย่าไปกลัว แค่แตะแขนเบาๆ หรือเวลาจะกระซิบข้างหู ให้วางมือบนไหล่เธอ พอพูดจบก็เดินออกมาพร้อมลูบหลังช่วงบนเบาๆ แต่อย่าทำจนดูเหมือนคุกคามล่ะ เอาแค่พอดีๆ
- ถ้าขาดความมั่นใจ ให้ไปเที่ยวกับเพื่อนในที่ที่มีสาวเยอะๆ เช่น ชายหาดหรือคลับ แล้วก็สนุกให้เต็มที่ เจอใครที่คิดว่าเอื้อมไม่ถึงก็ลองเข้าไปคุยดู ถ้าเขาไม่เล่นด้วยก็แค่แยกย้าย ยังไงก็ไม่ได้เจอกันอีกอยู่แล้ว ถือว่าเก็บเลเวลไปเรื่อยๆ เพื่อลับฝีมือ
สุดท้ายมันอยู่ที่ใจ คุณต้องรู้ ไม่ใช่แค่คิด ว่าคุณมีความสุขได้โดยไม่ต้องมีผู้หญิง เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลาฝึกฝน ผมเองก็ยังฝึกอยู่ สนุกกับชีวิตซะ เลิกกังวล แล้วทุกอย่างจะดีเอง เชื่อผมเถอะ ขนาดผมยังทำได้ คุณก็ทำได้ แค่เชื่อมั่นในตัวเอง อย่าปล่อยให้ความกลัวมาขวางทาง เพราะศัตรูที่น่ากลัวที่สุด ก็คือความกลัวในใจเราเอง